Als God zegt: ‘Wacht’

851 315 bjorneninge

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben heel ongeduldig persoon. Ik heb een hekel aan wachten. Als het nou gaat om het wachten voor een stoplicht of wachten in de kassarij, ik wil er zo snel mogelijk doorheen. Ik vind wachten doelloos, het kan me soms behoorlijk irriteren (vraag Inge maar!). En ik heb gemerkt dat ik niet de enige ben. Veel van ons houden niet van wachten. Laat staan als het gaat om het wachten op iets ‘groters’. Wachten op een nieuw seizoen van je leven, wachten op een partner, wachten op een antwoord van je gebed.

We leven in een instant-maatschappij. Een maatschappij waarbij alles binnen handbereik is en waar alles snel is.  We willen een snelle magnetron-maaltijd, snel eten ophalen bij de drive-through of een koffie bij de Starbucks. Wachten zit er niet in. Wachten wordt afgestraft; als we onze online-bestelling niet binnen 24 uur binnen hebben, dan gaan we naar de concurrent die het wel op tijd kan leveren. Dit heeft ook effect op hoe we geloof ervaren. De dingen waar we voor bidden, willen we graag snel gerealiseerd zien. We willen snel verhoring van ons gebed, een snelle voorziening van onze nood of snel een antwoord op onze vraag. Maar dit is helemaal niet Bijbels. Wachten is een essentieel onderdeel van het christelijk leven. “Maar waarom dan” hoor ik je zeggen? Het gaat om het proces ernaartoe. Voor God is het proces er naar toe belangrijker dan het resultaat. Voor Hem is het belangrijker wie je bent, dan wat je zal worden (Ook al heb je geestelijke-carrière-ambities).

Dit doet me denken aan het verhaal van Mozes in het Oude Testament. Het volk Israël ging jaren gebukt onder slavernij. God roept Mozes om het volk te bevrijden uit de slavernij. Na flinke tegenstand besluit de farao om het volk te laten gaan. Op spectaculaire wijze leidt God het volk uit Egypte. Je zou verwachten dat het volk God ontzettend dankbaar zou zijn, toch? Ja voor heel even. Al snel begint het volk te klagen en krijgen ze heimwee naar Egypte. Ze worden zelfs boos op Mozes omdat ze zo lang in woestijn zijn. Hun leven, hun denken, zoals ze dit in Egypte hadden aangeleerd moesten ze weer afleren. Ze moesten weer opnieuw hun positie ontdekken als het volk van God. Hun positie zoals dat voor de slavernij was. Uiteindelijk verbleef het volk Israël 40 jaar in de woestijn voordat ze het beloofde land in bezit mochten nemen. Waarom heeft dit zo lang geduurd? Hier kunnen verschillende dingen over gezegd worden, maar één belangrijk aspect hiervan is dat ze opnieuw hun positie moesten ontdekken; hun karakter moest gevormd worden.  Het duurde maar 1 dag om het volk Israël uit Egypte te krijgen, maar het duurde 40 jaar om Egypte uit de Israëlieten te krijgen. De gewoonten die ze in Egypte hadden aangeleerd, hun gebruiken en hun positie als slaven moesten ze neerleggen, om hun ware identiteit, als volk van God, aan te nemen.

En is dat is precies hetzelfde voor ons; hoewel we gered zijn door God, moeten we ons nog wel een nieuw patroon aanleren. En dat gebeurt vaak in de periode van wachten. Dit betekent niet dat Gods beloften voor je leven niet waar zijn. Zijn beloften blijven van kracht. Algemeen gesproken reageert God op 3 manieren: ja, nee of wacht. Wachten betekent niet dat God het niet wil, maar dat de timing niet juist is. God gebruikt het wachten om aan ons karakter te werken. Om ons hart te veranderen. Wachten laat ons ten diepste zien dat we niet in controle zijn. Daarom proberen zoveel mensen dit te vermijden. Maar het probleem met karakter is dat je het niet in een magnetron-versie hebt. Het werken aan karakter kost tijd. Het kost tranen. Het kost je wat. Probeer daarom deze fase niet te vermijden, probeer er niet te snel door heen te gaan. Neem er de tijd voor.  Voor sommige mensen betekent dit dat je wat langer tijd moet doorbrengen in de “woestijn”. Je probeert er te snel door heen te gaan. Je negeert datgene wat God je in deze fase wil leren. Deze fase is ontzettend belangrijk, het maakt dat je steeds meer op Jezus gaat lijken.

Trouwens als je in een wachtperiode zit, ben je in goed gezelschap.

  • Jozef moest 13 jaar wachten
  • Abraham moest 25 jaar wachten
  • Mozes moest 40 jaar wachten
  • Jezus moest 30 jaar wachten

Dat doet me denken aan onze trouwdag; het moment dat ik aanbelde bij Inge om haar op te halen. Toen ik aanbelde bleek dat ik moest wachten; ze was nog niet klaar. (En nog steeds in ons huwelijk moet ik regelmatig wachten 😉). Ik begon toch een beetje nerveus te worden en verschillende gedachten schoten door mij hoofd; “Zou ze wel daadwerkelijk opendoen?” Maar ondertussen had ik ook tijd om me in te beelden hoe mooi ze eruit zou zien. Terwijl ik bij de voordeur stond te wachten ontstond er een intens verlangen om Inge te zien. Om haar in mijn armen te sluiten. En is dat niet het uiteindelijk doel van wachten? Zodat ons hart verandert en nog meer naar Jezus doet verlangen en van Hem afhankelijk maakt?

Neem gerust contact met ons op!
Als je het onderstaande formulier invult reageren we zo snel mogelijk.